Menü

İHANET YANGINLARI YAHUT AVUCUMDAKİ KORLAR

 

(1) 
 
bir çocuk iplik iplik zamanı örüyordu
yerde emekleyerek
toprağa belenerek
ve hızla büyüyerek
günleri harmanlayıp ayları bürüyordu
 
 
koca dünya gözünde yuvarlanan bir misket
çelik çomak oyunu anladığı hayattan
tarihi sorgulamadan
coğrafyayı derlemeden
bir çocuk yavaş yavaş zamanı örüyordu
 
 
 
(2) 
 
sireti nebi okurken ak sakallı babası
fırtınalar kopar içinde
yüreğinde kahramanlar yaşardı
 
bir Halid bin Velid olurdu
bir Ammar
zülfikarı kuşanır girerdi meydanlara
kolları kesilse de Caferi Tayyarın
yerde kalmazdı sancak
alır göklerde taşırdı
 
elindeki süpürge saza dönüşür bazan
yanık türküler söyler hikaye anlatırken
Kerem olur yanardı Aslıya sevdasından
Şirinle arasına konulur sıradağlar
Ferhat ağlar içinde
yüreği volkan çağlar
yumuşar dağın kalbi
sulara yol olurdu
 
yüzüne tüküreni bağışlar şahı merdan
dinine küfredeni tükrüğüyle boğardı
 
 
(3) 
 
zeka aşınmasına uğramıştı insanlar
tanrılar kıskacında
merhametsiz kalmıştı
 
helvadan put yapılıp karşısında tapılır
kahvaltıda yenirdi
ancak ne et konurdu önüne yesin diye
ne de ot tutam tutam
zeka gerilemesi o kadar da değildi
 
kızlar öldürülürdü
kırmızı bayraklar asmasın diye pencerelerine
kızgın çöl kumlarına
canlıyken gömülürdü
 
 
(4) 
 
gün oldu biat etti resuller sultanına
gün geldi çevresinde siper oldu Zeyd gibi
ok yedi
kırbaç yedi
mızrak yedi
üstüne kor kayalar konuldu günler boyu
kavurdu kızgın kumlar
 
Bilaldi
kafire baş eğmedi
 
 
(5) 
 
çocuktu ufacıktı
gözünde koca dünya
attığını vururdu at üstünde giderken
Tommiksti kötülerin başının belasıydı
Kaptan Sving olurdu resimli romanlarda
Çelik Bilek olurdu
hak tanımaz güçlerin korkulu rüyasıydı
 
artık Köroğlu yoktu
delikli demir çıkmış ve mertlik bozulmuştu
güç silahta
hak silahta
ve yetki silahtaydı
 
kazan kaldırdı yine bozguncu yeniçeri
baş-bakanlar asıldı
uzandı mülevves el anamın örtüsüne
Kızılırmak ağladı kanlı yaşlar dökerek
menderesler ağladı
 
beyni karıncalandı
ve uzandı küçücük elleri gökyüzüne
gözleri bulutlandı
 
 
(6) 
 
bir çocuk çile çile zamanı örüyordu
kalbinde acılarla hayatı öğrenerek
zalimi öğrenerek
mazlumu öğrenerek
yaşına aldırmadan
ve biriktirerek içinde bin Ömer öfkesini
durmadan dinlenmeden zamanı örüyordu
 
 
(7) 
 
bu eski bir hikaye
mısırda müslümanlar özden de öz kardeşler
direnip karanlığa
an be an güçlendiler
gün geldi iktidara yüründü adım adım
adı Abdunnasırın büyüdü içlerinde
çıktı tahta oturdu
ihanet süngü süngü
ihanet sehpa sehpa
içlerine oturdu
 
daha dünkü hikaye
 
 
(8) 
 
ve yine
ve yeniden
tankları yürüttüler gönül bahçelerimde
 
kırıldı çiçeklerim
 
 
(9) 
 
yiğitler tanıdı kitabı olan
hesapları olmayan
hayatları namlunun ucundaydı
ölümleri namlunun ucunda
idamları zindanları dudakların ucunda
 
ve insanlar tanıdı mal makam sevdasında
bir kalemde milyarlar aktarırken hesaba
ekmek yerine kurşun yiyen
su yerine gözyaşı içen yiğitlerin
sırtından hançerleyerek
ve her postal sesinde villa misillu inlerine çekilip
dolarlarını sayarak
ser vermeyip sır veren
insanlar tanıdı
 
insan denirse artık
 
 
(10) 
 
“biraz da boşverleri oynasan” derler bana
oynayanları gördüm
yitirdiler ne varsa gönül hanelerinde
inanca ve insana dair
Vedudun ihsanını
 
kırk yıldır sabrı gördüm
bitmeyen sabırları
yatarken yatağında
sıcacık otağında
Hak katından cündullah bekleyen
ve dua eden diliyle
ve elini ılık sudan soğuk suya sokmayan
sabır mahkumları gördüm
 
 
(11) 
 
çevresinde pervane olunan güzel insan
yiğit zirve peygamber
uzlaşmadı mekkeyle
mekke egemeniyle
indirilse de güneş ve ay avuçlarına
 
zindanı nimet bildi İmamların A’zamı
öpmektense elini zalim hükümdarların
ölümü nimet bilip
şehadetle dirildi
 
canlı canlı ölürken
şu zavallı bedenim
 
 
(12) 
 
herşeye rağmen bir genç
dağlarda yürüyordu
ayağında dikenler elinde mavzerlerle
dilinde türkülerle
zamanı örüyordu
 
eritrede moroda çeçenyada bosnada
nur otağı mekkede peygamber yatağında
belki afganistanda
sudanda filistinde
dünyanın her yerinde
birkaç adım ötemde
belki gönül evimde
herşeye rağmen bir genç
kentleri bürüyerek
dağlara yürüyordu
 
fakülte kapısında başörtülü genç kızlar
her biri bir Sümeyye
zulme direniyordu
 
 
(13) 
 
ve yine
ve yeniden
ısrarlı ümitlerle
 
paletler arasına sıkışmış topraklarda
zindanları kuşatan duvarlar arasında
taş çatlatan sabırla
 
çiçekler bekliyordu
 
 
(14) 
 
ve
saçlarında aklarla bir adam
elleri titreyerek
ha gayret zamanı örüyordu
 
korkaklığın adını sabır
dünyalık edinmeyi feraset sayarak
ve uzlaşarak
ayağındaki zincirin efendisiyle
ha gayret zamanı örüyordu
 
 
1998
Bu Yazıyı Paylaş;
Copyright © 2015 hasankocabas.com.tr Online Kullanıcı : 12 | Bu Günkü Ziyaretçi : 1403 | Toplam Ziyaret : 809,879

                      ortakfikir tasarım ofisi